Iets wat mij al jaren blijft fascineren: het lichaam. Hoe ongelooflijk wijs het is, en hoe het eigenlijk voortdurend met ons communiceert.

Er komt iets op je pad. Een uitdaging, een mooie kans, een moeilijke emotie. En bij elke gebeurtenis doet ons lichaam in wezen één van twee dingen: het ontspant, of het spant samen.

Herken je dat?
Dat stille, maar o zo voelbare muurtje dat je tegenhoudt. Je verlangen om te groeien, te bewegen, iets nieuws te omarmen. Maar dan komt die knoop in je buik, dat bonzende hart, die stem in je hoofd… en voor je het weet ben je onderweg naar de koekenkast, of pak je onbewust je telefoon vast…

Herken je dit?
Ik wel alvast.

Na een tijdje in Ellen’s pipowagen te hebben gewerkt, waar ik mijn ademsessies en cirkels gaf, hadden we niet lang geleden een heel fijn gesprek. Iets in mij zei: ‘Ga met Ellen wandelen en neem die podcast met haar op.’ Die stem was zo helder, ik voelde het door heel mijn lijf.

Bijna zeven jaar geleden kwam mijn dochtertje thuis van school, en ze was super prikkelbaar. Ze werd zeer snel boos en begon haar broer uit het niets te slaan. Dit was niets voor haar. In mijn beleving heeft ze een huid van een olifant en kan ze echt wel tegen een stootje… Maar die dag niet... Die dag was alles teveel.

Twijfel niet aan wat je voelt. NOOIT.
Wat je in jezelf voelt, is juist.
Hoe je reageert op wat je voelt, is iets anders.
Maar twijfel nooit aan wat je voelt.
Maak ruimte voor wat er in je leeft.

De sessie was zo voorbij.
De 3 uur durende sessie voelde aan als een half uur.

De begeleider kwam bij me langs en keek me recht in de ogen.
Ik voelde zoveel verdriet.
Ze kon het zien. Ze zei niks.