Het lichaam als kompas

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog een nieuwsbrief heb geschreven. Vandaag wou ik eerst onze buitenkeuken verder afwerken, maar de temperaturen zijn echt nog net iets te koud.

Ik wou al langer een nieuwsbriefje sturen, en nu zit ik hier vanuit mijn camper (aangezien we aan het verbouwen zijn (later hier meer over), met zicht op het kippenhok en de zonnestraaltjes die erdoor komen.

Iets wat mij al jaren blijft fascineren: het lichaam. Hoe ongelooflijk wijs het is, en hoe het eigenlijk voortdurend met ons communiceert.

Er komt iets op je pad. Een uitdaging, een mooie kans, een moeilijke emotie. En bij elke gebeurtenis doet ons lichaam in wezen één van twee dingen: het ontspant, of het spant samen.

De samentrekking: een belangrijk signaal

Wanneer het lichaam samentrekt, is dat een belangrijk signaal. Het zegt als het ware: dit wil ik niet, of hier voel ik me niet veilig.

Soms is het een reactie op iets dat in het moment gebeurt. Soms is het een herinnering uit het verleden die opnieuw geactiveerd wordt. Het lichaam herkent iets en gaat in een beschermingsreactie. De bekende reacties van vechten, vluchten of verstarren.

Op dat moment komt het systeem in spanning.

En bij spanning is er weinig ruimte voor rust.
Weinig ruimte voor heling.
Weinig ruimte voor herstel.

Wanneer een lichaam langdurig gespannen blijft, kan chronische stress langzaam het systeem overnemen. Energie blijft vastzitten, emoties worden onderdrukt en het lichaam raakt uitgeput.

Het bijzondere is dat veel mensen dit niet eens meer opmerken. Ze zijn zo lang gespannen geweest dat het bijna normaal is geworden. Ze herinneren zich niet meer hoe het voelt om in een ontspannen lichaam te wonen.

In sessies zie ik vaak dat mensen voor het eerst weer de ruimte krijgen om die spanning los te laten. Energie die lang vastzat, mag beginnen bewegen. Tranen komen soms naar boven. Verdriet dat zo lang werd vastgehouden krijgt eindelijk weer ruimte. En dan voel je soms bijna letterlijk het lichaam zuchten van opluchting: Eindelijk.

Hoofd vs lichaam

Soms gebeurt er ook iets anders.
In je hoofd denk je dat iets zou moeten kunnen. Dat het logisch is. Dat het verstandig is. Of dat het nu eenmaal zo hoort.

Maar ondertussen trekt het lichaam samen. Er ontstaat spanning, weerstand, verkramping. Dan kom je eigenlijk in strijd met je lichaam.

Als mens hebben we vaak geleerd om door te gaan. Om te volharden. Om ons ergens doorheen te duwen omdat we denken dat dat de enige manier is om ergens te geraken in het leven.

Blijven doorgaan.
Blijven doorgaan.
Blijven doorgaan.

Ik weet niet precies waar dat vandaan komt, maar het lijkt soms alsof we hebben geleerd dat vooruitgang enkel mogelijk is door te blijven doorgaan. En soms lukt dat ook een tijd.

Maar uiteindelijk heeft het lichaam altijd het laatste woord. Het lichaam geeft voortdurend signalen. Alleen luisteren we er vaak niet naar.

Er is natuurlijk ook een verschil tussen spanning die ontstaat uit onveiligheid en spanning die hoort bij iets nieuws.

Wanneer je iets voor het eerst doet, wanneer je danst, spreekt voor een groep of iets nieuws probeert, kan er ook spanning zijn. Maar die spanning voelt anders. Er zit iets levends in. Iets bruisends. Iets dat je uitnodigt om te bewegen en om contact te maken met dat deel in jezelf dat het spannend vindt (ik zou hier nog dieper op kunnen ingaan, maar dan wordt het een super lange nieuwsbrief :-)).

Wanneer het lichaam ontspant: de poort naar heling.

Wanneer het lichaam ontspant, ontstaat er meer veiligheid in het systeem.

Dat is het moment waarop het zenuwstelsel kan overschakelen naar herstel. Het lichaam komt in de toestand waarin het kan rusten, verteren en herstellen.

In die staat kan het lichaam doen waar het eigenlijk ongelooflijk goed in is. Zichzelf herstellen.

Zonder dat jij daar iets voor hoeft te doen.

Soms kan je dat letterlijk voelen. Een diepe zucht. Geeuwen. Trillingen in het lichaam. Warmte die door je lijf beweegt. Of gewoon een zachte golf van rust.
Opgeslagen spanning, stress of oude emoties beginnen dan langzaam los te komen.

In sessies werken we precies met dat proces. Niet door iets te forceren, maar door het lichaam opnieuw veiligheid te laten ervaren zodat het kan ontspannen. Dat is vaak de sleutel waardoor echte verandering mogelijk wordt. Het lichaam leert door ervaring niet door weten.

Ik herinner me een sessie waarin we rond het hartgebied werkten. Met zachte aanraking en veel aandacht. Op een bepaald moment begon de cliënt plots te huilen. Niet van pijn, maar van opluchting.
Alsof er eindelijk ruimte kwam voor verdriet dat zo lang werd vastgehouden.
Zijn schouders zakten. Zijn adem werd dieper. Je kon letterlijk zien hoe zijn lichaam begon te landen. Na de sessie kon ik ervaren dat die persoon terug “thuis” was. Dat zijn prachtige momenten om getuige van te mogen zijn. I love it…

Enkele praktische oefeningen die je kan uitproberen.

Misschien wil je na het lezen even een klein moment nemen om terug contact te maken met je lichaam. Niets ingewikkelds.

Body scan
Ga even liggen of zit comfortabel. Sluit eventueel je ogen. Breng je aandacht langzaam door je lichaam, van je hoofd naar je voeten. Merk op waar er spanning zit. Misschien in je schouders, je buik of je kaken. Merk ook op waar er ruimte is of zachtheid. Je hoeft niets te veranderen. Gewoon opmerken. Als je ergens spanning voelt, adem er rustig naartoe. Doe dit drie tot vijf minuten. Alleen dit kan al helpen om opnieuw contact te maken met je lichaam als kompas.

Adem 4-6 of 4-8
Een eenvoudige manier om je zenuwstelsel te kalmeren is door je uitademing iets langer te maken dan je inademing. Adem bijvoorbeeld vier tellen in door je neus. Adem daarna zes tellen uit. Of als dat goed voelt, vier tellen in en acht tellen uit. Laat de uitademing zacht en rustig zijn, alsof je lichaam een beetje zucht. Doe dit een paar minuten. Vaak voel je dan vanzelf dat je lichaam wat meer begint te zakken.

Kleine check doorheen de dag
Je kan jezelf af en toe een eenvoudige vraag stellen.
”Wat doet mijn lichaam nu?”
”Hoe zit ik er nu bij?”

Trekt het samen?
Of ontspant het een beetje?

Alleen dat opmerken kan al iets veranderen. Zonder het te willen veranderen, maar dat het er helemaal mag zijn…

Vragen?

Heb je een vraag, Of wil je graag dat ik dieper ga op een bepaald thema? Laat het me zeker weten…

Misschien zit je ergens mee rond het lichaam, spanning, emoties of iets wat je in jezelf opmerkt. Je mag altijd antwoorden op deze mail. Alles blijft uiteraard anoniem.

Het kan een mooie manier zijn om vragen die leven ook hier een plek te geven. Dan neem ik ze mee in een volgende nieuwsbrief.

Dank je wel om deze nieuwsbrief te lezen.

Ik wens jullie een mooie dag en vooral veel momenten waarop je lichaam mag ontspannen. Het is het mooiste geschenk die je aan jezelf kan geven.

Heel veel liefs
Michel x