Weerstand, wat komt het jou brengen?

Herken je dat?
Dat stille, maar o zo voelbare muurtje dat je tegenhoudt. Je verlangen om te groeien, te bewegen, iets nieuws te omarmen. Maar dan komt die knoop in je buik, dat bonzende hart, die stem in je hoofd… en voor je het weet ben je onderweg naar de koekenkast, of pak je onbewust je telefoon vast…

Herken je dit?
Ik wel alvast.

Soms is mijn weerstand zo intens dat ik liever zou verdwijnen dan verder te gaan.
Verdwijnen, in plaats van een deel van mezelf te laten transformeren. Verdwijnen, in plaats van het onbekende te omarmen. De welbekende controle los te laten! Maar wat als weerstand niet iets is om te vrezen of te bestrijden? Wat als het juist een poort is naar transformatie, naar groei, naar het leven zelf?

Afgelopen augustus ervaarde ik weerstand op een bijzondere manier tijdens een ceremonie. Al voor ik begon, voelde ik weerstand. In mijn hoofd had ik een idee over deze ceremonie. Ik stelde me een magische setting voor: een yurt, in een bos, een warme sfeer.

De realiteit?

Een kil huis naast een boerderij, met de geur van mest en ammoniak. Jiplaa de weerstand begon zich op te bouwen…

‘s Morgens, tijdens een ademhalingsoefening kon ik niks anders dan deze cocktail aan geur inademen. Ik herinner me nog zeer levendig: Ik ben hier voor een ceremonie, en hier zit ik mest en ammoniak geur in te ademen… Heel kort kwam in me op: “Ik voel zoveel weerstand… Waarom?”
Na de ademhalingsoefening, kregen we de mogelijkheid om kort te delen over onze ervaring. Toen ik dit deelde vroeg de facilitator: Wat wil deze weerstand je vertellen?

Toen het medicijn begon te werken, werd het zwaarder. Mijn buik protesteerde en ik moest naar het toilet. Daar zat ik dan, letterlijk in mijn eigen ‘mest’. Ik glimlachte even en dacht: Oke, dit is mijn plek nu. Ik merkte dat mijn gedachten me wilde wegvoeren naar interessantere dingen, maar ik zei tegen mezelf: Blijf lekker hier, hier in het ongemak. Op een bijzondere manier voelde het… fijn.

Toen ik terugging liggen, had ik nog steeds last van mijn maag, het was zeer ongemakkelijk. Mijn aandacht dwaalde soms naar anderen die door diepe emoties heen gingen. Wat gebeurt daar? Wat zegt de facilitator?Maar telkens opnieuw koos ik ervoor om bij mezelf te blijven. Hoe langer ik in mijn ongemak kon rusten, zonder er iets van te willen, hoe zachter het werd. Ik kon er zelfs liefde voor voelen.

Die ervaring bracht me dichter bij wat Joe Hudson in een podcast verwoordt:
"Als je iets niet kunt liefhebben, heb dan je weerstand ertegen lief."
En precies dat herkende ik. Weerstand is geen vijand, maar een natuurlijk deel van het leven, zoals een plantje dat door een harde zaadhuls breekt of een baby die zich door het geboortekanaal wringt.
Zonder weerstand is er geen leven.
Zonder weerstand is er geen groei.
Zonder weerstand is er geen transformatie mogelijk.

Ook de woorden van Jeff Foster in The Deepest Acceptance raakten me diep. Hij schrijft dat vechten tegen weerstand het lijden juist vergroot. In plaats daarvan kunnen we leren ermee te zijn, zoals je zou doen in een veilige ruimte waar alles mag bestaan. Hij zegt: "It's not that we 'resist' our pain. We just never learned how to be with it."

Dat is precies wat ik heb ervaren:
Geen analyse, maar voelen.
Geen strategie, maar aanwezigheid.
Vanuit dat voelen, aanwezigheid en verbinding ontstaat heling.

Vaak komt weerstand voort uit het niet willen voelen van emoties (angst, verdriet, frustratie, kwaadheid). Maar daarbinnen ligt een boodschap te wachten. Een wijsheid die wacht om gehoord en gezien te worden.

Weerstand leeft niet alleen in je hoofd, maar vooral in je lijf. Die knoop in je buik, de spanning in je borst, de onrust in je keel. Vaak willen we dit wegduwen, oplossen, negeren. Maar wat als we nieuwsgierig worden en het uitnodigen?

Misschien helpen deze vragen je om dat te onderzoeken:

• Hoe zou het zijn om je weerstand met vreugde te ontmoeten?

• Welke wijsheid probeert ze je te vertellen?

• Kun je er nieuwsgierig naar zijn in plaats van ertegen te vechten?

• Welke emoties zitten er verborgen achter je weerstand?

• Wat gebeurt er in jou als je stopt met vluchten en er gewoon bij blijft?

Dat is de magie van zo'n benadering: wat eerst als een blokkade voelt, wordt een poort naar meer leven. Mensen ervaren vaak meer ruimte in hun lichaam, helderheid in hun geest, en soms onverwachte inzichten of bevrijding. Het is geen prestatie, geen therapie, geen moeten. Het is een uitnodiging om jezelf te ontmoeten, precies zoals je bent, met alles wat zich aandient.

Weerstand vraagt om in contact te komen, om ermee te verbinden. Als je voelt dat dit resoneert, ben je welkom om dit samen te onderzoeken - in een cirkel of in een één-op-één ontmoeting.

Voor nu een warme knuffel
Michel x